فال ورق

ورق‌ها یکی پس از دیگری نشستند روی زمین
بی‌بی گشنیز نشسته بود وسط و نظاره‌گر بود. سرباز دل نشست پایین. سرباز خشت بالا. چشم بی‌بی گشنیز به سرباز دل بود. بعد ۶ آمد. ۶ یعنی راه، یعنی سفر…
ورق‌ها جمع شدند، جفت‌ها با هم رفتند بیرون، بر خوردند. دست بعدی که آمد روی زمین، چشم بی‌بی گشنیز به دسته‌ی ورق‌ها خشک شد، ولی سرباز دل همان وسط ماند.
روی زمین یک ۶ بود، بی‌بی گشنیز بود، و سرباز خشت…

Advertisements

گل یخ

درخت بید گوشه‌ی باغ نشسته بود و رفت‌وآمد پرنده‌ها رو تماشا میکرد. بهار شده بود، باغ پر از شکوفه‌های رنگارنگ بود و آواز پرنده‌ها همه جا رو برداشته بود. درخت بید زل زده بود به باغ بهاری، ولی خوشحال نبود.
کلاغ سیاهه‌ی باغ که تمام زمستون کنارش مونده ‌بود، وقتی می‌دید غصه‌ی تو چشماشو، بهش نهیب می‌زد که: «بابا مگه بهار نمی‌خواستی؟ مگه ناراحت باغ بی برگ و گل نبودی؟ مگه خسته نبودی از رنگ یکنواخت سفید روی همه چیز؟ خسته از سکوت، بی‌رنگی، سردی؟ مگه انقدر صبرت سر نیومده بود که یه نامه‌ی بلند بالا نوشتی برای عمونوروز که دیگه بسه زمستون؟ بعد مگه نامه رو ندادی دست خود من که ببرم براش؟ خب اونم دید پیغامتو، شال و کلاه کرد و اومد. ننه سرما رفته، باغ رنگارنگ شده، شلوغ شده، چی می‌خوای دیگه؟»
درخت بید قصه‌ی ما اما، دلش گرفته بود. نه برگای سبز، نه شکوفه های گیلاس ، نه گلهای بنفشه، نه آواز پرنده ها، هیچکدوم حالشو خوب نمی‌کردن. دلش تنگ بود. وقتی نگاه میکرد به بوته‌ی گل یخ اون یکی گوشه‌ی باغ که تو زمستون بوش همه رو مست می‌کرد، دیگه بهار به چشمش نمیومد. هنوز میتونست چشماشو ببنده و از بوی گل یخ سرمست بشه. همین بود که دلشو می‌لرزوند. پشیمون بود از خبر کردن عمو نوروز؟ نمی‌دونست! فقط این دلتنگی عجیب شب و روز رهاش نمی‌کرد.
کلاغ سیاهه، بالاسرش نشسته بود ، قارقار میکرد و میگفت «والا که تو دیوونه‌ای!»

و من آن سرباز دلتنگم

تو را آن گونه می خواهم که باغی باغبانش را
شبیه مادر پیری که می بوسد جوانش را

من آن سرباز دلتنگم که با تردید در میدان
برای هیچ و پوچ از دست خواهد داد جانش را

پریشانم شبیه پادشاهی خفته در بستر
که بالای سرش می بیند امشب دشمنانش را

تو در تقویم من روزی نوشتی دوستت دارم
از آن پس بارها گم کرده ام فصل خزانش را

شبی در باد می‌رقصند موهایت، یقین دارم
شبی بر باد خواهد داد مردی دودمانش را

پرستویی که با تو هم‌قفس باشد نمی‌ترسد
بدزدند آب و نانش را، بگیرند آسمانش را

تو ماهی باش تا دریا برقصد، موج بردارد
تو آهو باش تا صیاد بفروشد کمانش را

من آن مستم که در میخانه‌ای از دست خواهد رفت
اگر دستان تو پر کرده باشد استکانش را

امیر علی سلیمانی

پ.ن. ۱. چقد بده آدم یه مدت شعر نخونده
پ.ن. ۲. چقد خوبه آدم بعد یه مدت شعر بخونه

از جاها و آدم‌ها

می‌ریم جلوی در. یه نگاهی به تو می‌ندازیم. میاد جلو و می‌پرسه: «اینجا چیکار دارید؟»
اونجا چیکار داریم؟ چشممون میفته به ساختمونا، درختا، نیمکتا… سایه‌ی روزای قدیممون از جلوی چشامون رد می‌شه. سایه‌ی آدمایی که دیدیم، از کنارشون رد شدیم، شناختیم، دوست داشتیم.
دوباره می‌پرسه: «اینجا چیکار می‌کنین؟»
هرجایی رو آدماش «اونجا» می‌کنن، وگرنه که یه جاییه مثل جاهای دیگه. یه سری ساختمون بلند، یه سری نیمکت بی‌روح، یه سری درخت بی‌میوه.
وقتی میاد برای بار سوم بپرسه، بدون معطلی جواب می‌دیم: «هیچی»، به راهمون ادامه می‌دیم و می‌ریم. ولی سایه‌ی اونجا رو هم، با سایه‌ی آدماش و روزاش با خودمون می‌بریم.

آسمون آبی رنگ‌پریده‌

آره، من به تیکه‌تیکه شدن روح معتقدم.

مطمئنم آدم از هرجایی که رد می‌شه، یه تیکه از روحش اونجا باقی می‌مونه. همون‌جور که یه تیکه از روح من الان تو اون مدرسه‌ی کوچیک کنار دریا، تو کیشه. اونجایی که زنگ تفریحا، از میله‌های کنار حیاط، دریا و موجا رو می‌دیدیم. تو همون هوای شرجی گرم، تو حس بهشت موقع رسیدن به کولر گازی، تو نشستن رو میله‌ی دوچرخه‌ی بابام و رفتن تا لب دریا و وقتی بزرگتر شدم، دوچرخه‌سواری و اسکیت‌بازی تو کوچه‌هاش…

یه تیکه‌ی دیگه از روحم مونده تو مدرسه‌ی راهنماییمون. مدرسه‌ی قدیمی زمان جنگ، که پناهگاهاش واسه ماها جای مرموزی بود برای ماجراجویی. که روایت بود ته پناهگاه وسط حیاط می‌رسه به دفتر مدیر. توی زیرپله‌ی جلوی نمازخونه، توی اون جمع ۱۰-۱۵ نفری که زنگ تفریحا به زور خودمونو زیر اون راه‌پله جا می‌کردیم، یه وقتایی خاطرات و یادگاری‌های آدمایی که قبلا اونجا بودنو می‌خوندیم، بعضیاش مال سال ۴۰-۵۰ بود. ما هم سال آخر که رفتنی شدیم، واسه خودمون اونجا یادگاری نوشتیم. اون موقعا مثل الان نبود که همه گوشیاشون دوربین داشته باشه. ازش عکس نگرفتیم و سال بعد از رفتن ما رنگش کردن. دیوار زیرپله که رنگ شد، قلبای ما هم انگار دیگه راضی نمی‌شد به مدرسمون سربزنیم. یه تیکه از روحمون جاموند تو مدرسمون، همون موقعایی که دیوار زیرپله‌ش رنگ نشده بود. اون موقعایی که تو زیرزمین نمورش نمایشگاه کاردستی می‌ذاشتیم. اون روزای اولی که با شوق و ذوق می‌دویدیم می‌رفتیم پای پنجره، لیست کلاسا رو ببینیم، که ببینیم با دوستامون تو یه کلاسیم یا نه، بعدشم یه هفته راه میفتادیم دنبال ناظممون که اونایی که دور افتادن رو جابجا کنه. یه تیکه‌شم نشسته کنار اون دوستمون، رو نیمکت ردیف اول، که چون رفتارش عجیب بود همیشه تنها می‌نشست. یه تیکه‌شم تو راه‌های مخفی بین پاسیو و اتاق ورزش پرسه می‌زنه، که همیشه تاریک و مرموز بود برامون.

بعد از بیرون اومدن از فنی، یه تیکه از روحمم جاموند اونجا، بین کسایی که دوسشون داشتم، جلوی بوفه، پشت متال، رو نیمکتای زیر درختای پشت دانشکده، جلوی کتابخونه مرکزی. تو تولدای وقت ناهار، تو برف‌بازی جلوی کانکس و بعد نشستن جلوی بخاریش تا خشک بشیم. تو خیابون امیرآباد، ۱۶ آذر، انقلاب…

به زودی یه تیکه‌ی گنده از روحم باز کنده می‌شه. تو خیابونای تهران پرسه می‌زنه، می‌ره اجراهای عجیب غریب سالنای دورافتاده رو می‌بینه، تو کتابفروشیا می‌گرده و ساعت‌ها کتاب تماشا می‌کنه. یه وقتایی که هوا تمیزه زل می‌زنه به کوه‌ها و می‌گه عجــــــب! یه وقتایی هم همینطوری الکی چشاشو می‌دوزه به آسمون آبی رنگ‌پریده‌ی شهر، که به سفیدی می‌زنه. تو اتاقم می‌شینه و قفسه‌ی کتابامو تماشا می‌کنه، یه وقتایی هم لم می‌ده رو تخت و یکیشونو می‌خونه. می‌ره جلوی تلویزیون و سرشو می‌ذاره تو بغل مامانم، بعضی وقتا هم می‌شینه رو پای بابام. با خواهرم کل‌کل می‌کنه سر این که وسایلمو جابجا کرده… بعدم، پامی‌شه می‌ره شرکت، بین آدما می‌چرخه، حرف می‌زنه، چای دارچین می‌خوره. یا می‌ره رو چمنا می‌شینه، یا رو صندلی تاب می‌خوره. شایدم فوتبال‌دستی‌ش از من بهتر بود، یه دست هم فوتبال‌دستی زد.

خلاصه که آره، من معتقدم خاطرات روح آدمو تیکه پاره می‌کنن و پخش و پلا می‌کنن جاهایی که دوست دارن! از هرجایی که رد بشی و بری، یه تیکه از روحت اونجا جا می‌مونه. ولی نمی‌شه هم رد نشد، نمی‌شه یه جا موند. آدمم مثل آب می‌مونه، بمونه یه جا راکد می‌شه. باید رد شد، تیکه‌های روح رو جا گذاشت و تجربه کرد. مدت یه جایی موندن تا وقتیه که روح دوباره انقدری بزرگ شه که بشه ازش یه تیکه کند! اصن روح آدم برای همین ساخته شده. وگرنه که همیشه می‌موندیم تو همون مدرسه‌ی کوچیک دوران بچگیمون، منتظر صدای زنگ تفریح.

ناپدیدشدگان

سروان آمرانه گفت: «سخنرانی کافی‌ است، سخنرانی کافی است. به سؤال من جواب بدهید، خانم. فکر نمی‌کنید کار عجیبی باشد که سی و هفت خانواده همزمان با هم در مدت سه روز دادخواست‌هایی ارائه دهند که در آن‌ها تدفین یک مرده درخواست شده باشد، مرده‌ای که هفته‌ی پیش فقط یک زن ادعا کرده بود مال اوست، آن هم زنی که حتی جسد را ندیده؟ به گمان شما این کار عادی است؟»

«دورانی که ما در آن زندگی می‌کنیم عادی نیست، قربان. مگر این عادی است که من مردی در خانه نداشته باشم، دو تا از پسرهایم با گلوله کشته شده باشند، کسی نباشد که با دخترهایم ازدواج کند و شوهرم سر از رودخانه دربیاورد، بعد از این که دو سال از دستگیری‌اش در پایتخت، که سعی کرده بود رد تئودور ساراکیس را پیدا کند، گذشته باشد؟»

«زن‌های دیگر چی؟ جواب زن‌های دیگر را چی بدهم؟»

«این مشکل شماست، قربان. من درس قضاوت نخوانده‌ام تا بدانم که شما باید به آن‌ها چه چیزی بگویید.»

«خانم تئوگونافیس، این را می‌دانید که اگر درخواست یکی از شما را قبول کنم، دیگران خویشاوندی نخواهند داشت که به خاکش بسپارند؟ در این صورت می‌‌دانید که من مرتکب چه بی‌عدالتی می‌شوم؟»

«قربان خوشحالم که می‌شنوم شما این‌طور پای‌بند اجرای عدالتید. این کار به من خیلی امید می‌دهد. چون شما خودتان برای شوهر من پرونده درست کرده‌اید، ناپدید شدنش را می‌گویم، و حالا می‌توانید پرونده را ببندید.»

«پس واقعا یقین دارید که آن مرد شوهر شماست؟ به خدا قسم می‌خورید که یقین دارید؟»

«اگر حرف مرا قبول ندارید، جناب سروان، او را زنده به من برگردانید یا بگویید در کجا زندانی است تا بروم به دیدنش و غذا و لباس برایش ببرم. یا جنازه‌اش را به دستم بدهید، تا به عنوان شوهر و پدر به او احترام بگذاریم. از من نخواهید که وظایف مقدسم را نادیده بگیرم و او را دفن نکنم، وقتی که جلو چشم‌های من است، وقتی که در دست‌های من است.»

****

پ.ن.۱- اسم کتاب «ناپدیدشدگان»، از «آریل دورفمان‌»ه با ترجمه‌ی «احمد گلشیری». نویسنده اهل آرژانتین و ساکن شیلی بوده ولی بعد از انقلاب شیلی تبعید شده و ساکن آمریکاست. کتاب رو با نام مستعار چاپ کرده و فضای کتاب انقدر کلیه که نشه به جای خاصی نسبتش داد (و بشه به هرجایی نسبتش داد!) به خاطر این که مردم کشور خودش هم بتونن به سادگی کتابش رو بخونن!

پ.ن.۲- من هیچ‌وقت این همه آدم حاضرجوابی نبوده‌م و فکر نمی‌کنم یه موقعی هم بشم. ولی همیشه از این که کسی که در موضع قدرت نیست، با یه سری کار ساده که نمی‌شه جلوشو گرفت (مثل همین ادعای بالا!) مواضع قدرت رو قلقلک بده لذت برده‌م. گرچه فقط تو کتابا دیده‌م ولی دوست دارم امیدوار باشم که چنین آدم‌هایی هستن و می‌تونن موفق بشن.

پ.ن.۳- دارم علاقه‌ی عجیبی به ادبیات آمریکای لاتین پیدا می‌کنم!

خوابگردی در برف

بچه‌ها دوباره در برف بازی می‌کنند. در میان آنان، پشت دختر با لباس کلاه‌دار به من است. در حالی که سعی می‌کنم به سوی او بروم، برای لحظه‌ای دختر پشت پرده‌ای از برف گم می‌شود. پاهایم چنان در برف فرو می‌رود که به سختی می‌توانم آن‌ها را بلند کنم. هر قدمی به اندازه‌ی ابدیت طول می‌کشد، در رؤیای من تا به حال چنین سخت برف نباریده بود.

وقتی به زحمت به سمت بچه‌ها می‌روم، کودکان برای دیدن من دست از بازی می‌کشند، آنان صورت جدی و براق خود را به سمت من می‌کنند، نفس سفید آنان به شکل ابرهای کوچک برمی‌خیزد. ضمن این که همچنان به سمت دختر حرکت می‌کنم، صورتم گویی منجمد شده است و لبخند نمی‌خواهد بر لبانم بیاید. گویی لایه‌ی نازکی از یخ روی دهانم را گرفته است، دستم را بلند می‌کنم تا یخ را از روی لبانم پاک کنم، دستم در دستکش ضخیمی است و متوجه می‌شوم که انگشتانم در دستکش یخ زده است. وقتی دستکش را روی صورتم قرار می‌دهم، هیچ چیزی حس نمی‌کنم. با حرکاتی کند و بافشار از کنار کودکان می‌گذرم. حالا به تدریج می‌توانم تشخیص دهم دختر چه می‌کند. او دژی از برف می‌سازد، شهری محصورشده که آن را با تمام جزئیاتش می‌شناسم: دیوار دژ را، آجرها و چهار برج نگهبانی، دروازه با خانه‌ی کوچک مستخدم، خیابان‌ها و خانه‌ها، میدان بزرگ و ساختمان پادگان در یک گوشه و اینجا درست همان‌جایی است که من ایستاده‌ام. اما میدان خالی است، تمام شهر سفید و خاموش و خالی است. وسط میدان را نشان می‌دهم و می‌خواهم بگویم، آنجا باید انسان‌ها را قرار دهی، اما هیچ صدایی از دهانم که زبانم در آن چون ماهی یخ‌زده قرار دارد، بیرون نمی‌آید. اما او عکس‌العمل نشان می‌دهد، روی دو زانو بلند می‌شود و صورتش را زیر کلاه لباس به من می‌کند. در این لحظه‌ی آخر، می‌ترسم ناامید شوم. صورتی که اکنون به سوی من برمی‌گردد، لغزان و بی‌حال، مثل یک عضو داخلی باشد که برای قرار گرفتن زیر نور روز ساخته نشده است. اما نه، خود اوست، به گونه‌ای که تا به حال او را ندیده‌ بودم. یک کودک خندان، دندان‌هایش برق می‌زند و از چشمانی به سیاهی زغال نگاه می‌کند. به خود می‌گویم: پس چیزی برای دیدن وجود دارد. می‌خواهم با دهان ناشی و یخ‌زده‌ام با او صحبت کنم: چطور با دستانی در دستکش موفق می‌شوی کاری چنین ظریف و دقیق انجام دهی؟ از پچ‌پچ من دوستانه می‌خندد و آنگاه دوباره مشغول ساختن دژ برفی می‌شود.

******

باد فرو نشسته است و حالا پولک‌های چرخان برف، به زمین می‌ریزند. اولین برف سال که بام‌ها را سفید می‌کند. تمام بعدازظهر را جلوی پنجره می‌ایستم و به ریزش برف نگاه می‌کنم. وقتی از حیاط پادگان می‌گذرم، با شنیدن صدای برف زیر پاهایم، در خود احساس سبکی فوق‌العاده‌ای می‌کنم.

وسط میدان، کودکان بازی می‌کنند و آدم برفی می‌سازند. از روی برف‌ها به سویشان می‌روم و مراقبم تا آن‌ها را نترسانم، به طور غیر قابل توضیحی خوش‌اخلاقم.

آن‌ها نمی‌هراسند، بیشتر از آن مشغولند که نگاهی به من بیندازند. آن‌ها بدن بزرگ و گردی را درست کرده و حالا با برف، توپی برای سر درست می‌کنند.

کودکی که رهبر است می‌گوید: یکی باید برای دهن و دماغ و چشم چیزی بیاورد.

فکر می‌کنم، آدم برفی به دست هم نیاز دارد، اما چیزی نمی‌گویم.

آن‌ها سر را روی شانه‌ی آدم برفی قرار می‌دهند و جای چشم و گوش و دماغ و دهن، سنگریزه می‌گذارند. یکی از بچه‌ها کلاهش را روی سر آدم برفی می‌گذارد.

آدم برفی خوبی شده است.

این صحنه‌ای از خواب من نیست. برف‌بازی این کودکان را همچون تمام چیزهایی که تا امروز دیده‌ام، پشت سر می‌گذارم. احساس حماقت می‌کنم، مثل مردی که به رغم اشتباهات بسیار، همیشه مسیری را ادامه می‌دهد که ممکن است راه به جایی نداشته باشد.

 

پ.ن. وقتی کتابی که اسمش «در انتظار بربرها» بود برداشتم که بخونم، فکر می‌کردم با کتابی مواجهم که توش یه شهری هست، با مردمان دوست‌داشتنی، که یه روزی که دارن در صلح و صفا زندگیشونو می‌کنن بربرها حمله می‌کنن و زندگی‌شونو می‌ریزن به هم. ولی با خوندن کتاب، حتی همون ۷-۸-۱۰ صفحه‌ی اول متوجه شدم که تقریبا برعکسه. این کتاب رو کسی روایت می‌کنه، که  یه جورایی عاشق یه دختر بربره. در حالی که حتی نمی‌دونه چرا!

پ.پ.ن. جدای از داستان کتاب، که بی‌شباهت به داستان‌های سرخ‌پوست‌‌ها و آمریکایی‌ها نیست، من رؤیاپردازی‌های کتاب رو خیلی دوست داشتم. خواب‌ها طوری تعریف شده‌ن، که آدم گاهی با خوابی که دیشب خودش دیده، اشتباه می‌گیردشون!

به هرگزت که سؤالی شد و نوشت کدام

بعضی وقتا، زندگی می‌ذارتت توی چله‌ی خاطرات، همینجوری یهو مثل تیر، پرت می‌شی تو یه زمان و‌ مکان خاص. یهو به خودت میای و می‌فهمی نیم ساعته خیره شدی به هیچی و خودتو تو اون روز خاص می‌بینی.
اون روز خاص، می‌تونه یه روز به ظاهر معمولی باشه، همون روزی که از «افق»، «بوآی باز و بسته» خریدین، همون روزی که «بوآی باز» رو انتخاب کردی و زدی به سینه‌ی لباست. که انتخاب کردی گویا باشی، روشن باشی، واضح باشی، کسی باشی که نگفته‌ها رو می‌گه. شاید همون موقع بود که اشتباه کردی. شاید از همون اول معلوم بود که روشن و واضح بودن محکومه به گم شدن، و سکوت و ابهام مقدر به موندگاری. انگار می‌تونی خودتو ببینی که با شنل سبزت نشستی پشت یه تاکسی پیکان درب و داغون و هر چند ثانیه یه بار یه نگاه به «بوآی باز» خودت و «بوآی بسته‌»ی اون می‌ندازی و ذوق می‌کنی. حتی شاید اگه یه کم فکر کنی، یادت بیاد آهنگی که آقای راننده داشت گوش می‌داد چی بود… تمام حس اون روز رو، صحبت راجع به این که حالا کی اول متوجه «بوآ»ت می‌شه، کی می‌فهمه این چیه، یهو تو دلت می‌تونی پیدا کنی، انگار همونجایی…
همونقدر واقعی و نزدیک، حس خالی شدن دلت رو تو یه روز دیگه می‌تونی تو قلبت پیدا کنی. روزی که تو شهر کتاب ابن‌سینا، بین قسمت جینگول مینگولا راه می‌رفتی و اومدی اشاره کنی که اینا که گربه و ماهی و اینا دارن، من بوآی باز… که یهو دیدی نیستش… همونجوری که ته دلت لرزید، همونجوری که دلت می‌خواست گریه کنی، همونجوری که از اون به بعد تموم کتابفروشی‌ها رو دنبال «بوآی باز و بسته» زیر و رو کردی و نبود (انگار آدما دیگه نمی‌خوان بوآهای باز و بسته رو جلوی چشمشون ببینن، که مبادا یادشون بندازه دارن بزرگ می‌شن و کم‌کم به جایی می‌رسن که وقتی یکی بوآی بسته کشید، بهش بگن چه کلاه قشنگی!)، هنوزم که یادش میفتی همون حس و حال رو داری…
آدما چه راحت چیزایی که دارن رو از دست می‌دن، چه راحت دلتنگ می‌شن، و چه راحت فراموش می‌کنن…

شال‌گردن کوچیکی که تند و تند می‌ره بالا

۱۲ تا از زیر، ۱۲ تا از رو…

بچه که بودم، خیلی کوچیک، شاید هنوز مدرسه هم نمی‌رفتم، یه دوست خیلی نزدیک داشتم. بیشتر وقتمونو با هم می‌گذروندیم. همون موقع‌ها بود که مامانش برای اولین بار بافتنی بافتن رو یادم داد. شایدم مامان خودم فکر می‌کرد زوده، یا حالا اگه یاد نگرفتم هم طوری نمی‌شه. نمی‌دونم…

الان که فکرشو می‌کنم، هرکسی باید بافتنی بلد باشه. باید بتونه وقتایی که فکرش درگیره و حتی حوصله‌ی خودشم نداره، تمام فکرها و نگرانی‌ها و دلتنگیاشو تو صدای تق‌تق به هم خوردن میل‌ها و تو رنگ‌ کلاف‌ها گم کنه. هرچی بیشتر فکر داشته باشه، بافتنی‌ش تندتر می‌ره بالا، جوری که یهو به خودش میاد می‌بینه داره ناخودآگاه می‌شمره و بافتنی‌ش داره تموم می‌شه.

۱، ۲، ۳، …، ۱۲

چاه

پهنه‌ی دشت یک‌سر برف بود. دختربچه این‌سو و آن‌سو می‌دوید، سگ بزرگی هم کنارش بود. صدای خنده‌های دختر در سرتاسر دشت می‌پیچید. آفتاب ملایمی از لابلای ابرها می‌تابید و روی سطح برف منعکس می‌شد. مرد، روی برف‌ها دراز کشده بود و بازی نور و شور را در دشت نظاره می‌کرد. ساختمان بلندی هم در یک سو سر به فلک کشیده‌ بود.
آسمان تاریک شد و صاعقه‌ای زد. دختر جیغ کشید و به سمت پدرش دوید. ساختمان بلند از افق محو شد. جلوتر که رفتند، یک چاه عمیق برجا مانده بود. مایعی که در آن شناور بود به آب نمی‌مانست. غلیظ بود. رنگش را نمی‌شد مشخص گفت. مثل کاغذهای ابروباد رنگ‌های مختلف در آن محو می‌شدند. تصویر ساختمان هم میان رنگ‌ها تاب می‌خورد.
مرد، نگاهی به سگ انداخت. سگ، انگار که بخواهد ساختمان را از غرق شدن نجات دهد به سمت مایع درون چاه شیرجه زد. حالا، تصویر سگ هم با ساختمان میان رنگ‌ها تاب می‌خورد. چیزی شبیه یک قاشق بزرگ کنار چاه بود. دختر آن را برداشت و مایع داخل چاه را به هم زد. چیزی درون آن نبود. انگار آن‌ها نه در آن غرق، بلکه در آن حل شده بودند.
دختر، روی لبه‌ی چاه نشسته بود، پاهایش را تاب می‌داد و به مایع درون چاه خیره شده بود. تصویر سگ و ساختمان هنوز در آن موج می‌زد. سکوت برف، تمام دشت را گرفته بود.